#7 Florale vrijheidPortfolio

Maisie Cousins

  Voyeuristische
kijk op
 vrouwelijke suggestie

Maisie Cousins

Maisie Cousins

Maisie Cousins, geboren in 1992, is een opstandig jong talent uit Londen. Haar doortastende aanpak bij het maken van kunst is hedonistisch en zelfvoldoenend. Ze verkent thema's van vrouwelijkheid, karakter, kracht, technologie, het lichaam en verwennerij en is geobsedeerd door slijmerige texturen en het lekken van dubbelzinnig vloeistoffen, vooral als ze met vlees in aanraking komen. Op dit moment wordt Cousins gegrepen door de inherente perfectie van de natuur en haar vermogen om het groteske te weerstaan. ``Ik ben geobsedeerd door het fotograferen van de natuur in combinatie met walgelijke dingen, omdat ik denk dat het onmogelijk is om de natuur lelijk te maken.``

maisiecousins.com

Maisie Cousins maakt pakkende beelden die verleiden en schokken tegelijk. Er is altijd een relatie tussen het mooie en het groteske in haar kleverige, zweterige, hyperverzadigde foto's en video's. Stel je fallische bloemen van pioenen voor die worden gestreeld door de vingers van de kunstenaar... Get the picture?_______.

Maisie’s feed op Instagram daagt je uit tot een reactie, je zult maar met moeite je ogen ervan kunnen afwenden, ongeacht hoe preuts de beelden je maken. Deze fotograaf vangt het snijpunt tussen afkeer, onvolmaaktheid, schoonheid en zuiverheid waar gebreken griezelig aantrekkelijk worden. Deze dame houdt ervan om verf op aluminium te laten ontploffen en vervolgens haar flat te ’binge-cleanen’.
Angstvallig uit de buurt blijvend van beleefde representaties van het vrouwelijk lichaam, zet Cousins in op beelden die verwarren en schokken, en vermengt ze deze met haar idee‘n over feminisme, de aarde, impulsen en opwinding in haar verbluffend levendige portretten. De 23-jarige kunstenaar begon als vijftienjarige haar foto’s te bloggen als een middel om te ontsnappen aan school, maar haar intense werk werd uiteindelijk opgepikt door grote projecten en tentoonstellingen zoals Petra Collins’ girl tome Babe en de November-editie van Late at Tate Britain. Instagram biedt de middelen om haar stukken te decimeren en te maken, ze gebruikt het platform om vrouwelijke modellen te scouten voor haar foto's en creatieve partnerschappen aan te gaan met iedereen, waar dan ook.
Maisie Cousins

Maisie Cousins

Maisie Cousins, geboren in 1992, is een opstandig jong talent uit Londen. Haar doortastende aanpak bij het maken van kunst is hedonistisch en zelfvoldoenend. Ze verkent thema's van vrouwelijkheid, karakter, kracht, technologie, het lichaam en verwennerij en is geobsedeerd door slijmerige texturen en het lekken van dubbelzinnig vloeistoffen, vooral als ze met vlees in aanraking komen. Op dit moment wordt Cousins gegrepen door de inherente perfectie van de natuur en haar vermogen om het groteske te weerstaan. ``Ik ben geobsedeerd door het fotograferen van de natuur in combinatie met walgelijke dingen, omdat ik denk dat het onmogelijk is om de natuur lelijk te maken.``

maisiecousins.com

Maisie is een vrij uitgesproken mens. Wanneer iemand kritiek uit op haar werk of zijn afkeer van lichaamshaar of striae ventileert door negatief commentaar op haar Instagramfeed achter te laten, dan - laten we zeggen- stapt ze daar vol in. ``Ik don't give a shit,`` zegt ze. ``Ik denk dat het grappig is. Je gaat op hun pagina's en je ziet een veertienjarige uit Texas. Ik kom ze toch nooit tegen. Onze werelden zullen elkaar nooit raken.`` Haar werk herdefinieert vrouwelijkheid, en viert de elementen van de vrouwelijke vorm die de meeste fotografen weg airbrushen. Elke nieuwe hoek is een intense innerlijke reis. Haar beelden verleiden evenveel als ze shocken, op alle juiste  manieren.
``Als de houding van mensen ten opzichte van vrouwen gegroeid was, was het niet nodig geweest om foto's van bloemen als vrouwelijke lichaamsdelen te maken om deze in een positiever daglicht te zetten_______.``
Maisie Cousins
Maisie Cousins

Bloemencast

Tijgerlelie
Pioenroos
Anthurium
Vossenstaart Lelie

Moe ervan te worden overspoeld met beelden van het perfecte Ðlees: door de industrie goedgekeurde- vrouwelijke lichaam, streeft zij ernaar naaktheid te normaliseren als een heel natuurlijk iets en een mooi licht te werpen op eerder vervloekte lichaamsdelen.
Maisie Cousins

Bloemencast

Tijgerlelie
Pioenroos
Anthurium
Vossenstaart Lelie

Maisie heeft een feministisch element in haar werk, dat een gevoel van macht en opstand aan het beeld toevoegt. ``We doen dezelfde dingen die feministen deden in de jaren ’80, en waarschijnlijk ook daarvoor. Waarom spelen deze thema's nu nog steeds? Het is gewoon triest. Als iedereens houding ten opzichte van vrouwen was gegroeid op de een of andere manier, dan zouden we nu waarschijnlijk geen foto's hoeven te maken van bloemen die als vrouwelijke lichaamsdelen worden neergezet, om ons daar een beter gevoel over te geven en positiever naar de vagina te leren kijken.’
Gezien Maisie’s provocerende beeldtaal, is het verbazingwekkend dat er elementen van zowel speelsheid en dominantie in haar werk zitten. Vorig jaar zorgde de Tate voor opschudding door haar in opdracht te vragen te reageren op een schilderij van Nathaniel Bacon. Ze cre‘erde veel macro video's van sensueel uitziende vruchten en bloemen, die werden weergegeven op grote schermen, van vier meter hoog. ``Zijn schilderij van een keukenmeid met al die knapperige groenten om haar heen, bleek een kolfje naar mijn hand,`` lacht Maisie.
``Ik ben geobsedeerd door het fotograferen van de natuur met walgelijke dingen, omdat ik denk dat het onmogelijk is om de natuur lelijk te maken_______.``
Maisie Cousins
Later werd Maisie’s werk ook opgenomen in de Creative Review Photography Annual en het Vogue Photo Festival, en die tweede wijdde ze vooral aan humoristische, moody collages. Deze jonge vrouwelijke krijger neemt wat van oudsher een mannelijke zienswijze is en maakt daar iets eigens van. Echter, het is niet alleen een herkauwen van pseudo feministische versies van vervlogen erotische foto's; er is vlees en seksualiteit, maar haar beelden zijn veel meer dan dat. Ze bevatten een enorm gevoel van plezier, opstandigheid, schaamteloos hedonisme en een essentieel vleugje prachtige bloemen en blad uit de natuur___.

Tekst
Rosanne Loffeld

Bronnen
British Journal of Photography bjp-online.com, creativereview.co.uk, dazeddigital.com, freundevonfreunden.com.

Maisie’s feed op Instagram daagt je uit tot een reactie, je zult maar met moeite je ogen ervan af kunnen wenden, ongeacht hoe preuts de beelden je maken. Deze fotograaf vangt het snijpunt tussen afkeer, onvolmaaktheid, schoonheid en zuiverheid, waar gebreken griezelig aantrekkelijk worden. Deze dame houdt ervan om verf op aluminium te laten ontploffen en vervolgens haar flat te ‘binge-cleanen’. Angstvallig uit de buurt blijvend van beleefde representaties van het vrouwelijk lichaam, zet Cousins in op beelden die verwarren en schokken, en vermengt ze deze met haar ideeën over feminisme, de aarde, impulsen en opwinding in haar verbluffend levendige portretten.

De 23-jarige kunstenaar begon als vijftienjarige haar foto’s te bloggen als een middel om te ontsnappen aan school, maar haar intense werk werd uiteindelijk opgepikt door grote projecten en tentoonstellingen zoals Petra Collins’ girl tome Babe en de November-editie van Late at Tate Britain. Instagram biedt de middelen om haar stukken te vervolmaken; ze gebruikt het platform om vrouwelijke modellen te scouten voor haar foto's en creatieve partnerschappen aan te gaan met iedereen, waar dan ook.


Maisie is een vrij uitgesproken mens. Wanneer iemand kritiek uit op haar werk of zijn afkeer van lichaamshaar of striae ventileert door negatief commentaar op haar Instagramfeed achter te laten, dan - laten we zeggen- stapt ze daar vol in. ``Ik don't give a shit,`` zegt ze. ``Ik denk dat het grappig is. Je gaat op hun pagina's en je ziet een veertienjarige uit Texas. Ik kom ze toch nooit tegen. Onze werelden zullen elkaar nooit raken.`` Haar werk herdefinieert vrouwelijkheid, en viert de elementen van de vrouwelijke vorm die de meeste fotografen weg airbrushen. Elke nieuwe hoek is een intense innerlijke reis. Haar beelden verleiden evenveel als ze shocken, op alle juiste manieren.

Moe ervan te worden overspoeld met beelden van het perfecte –lees: door de industrie goedgekeurde- vrouwelijke lichaam, streeft zij ernaar naaktheid te normaliseren als een heel natuurlijk iets en een mooi licht te werpen op eerder vervloekte lichaamsdelen.


Maisie heeft een feministisch element in haar werk, dat een gevoel van macht en opstand aan het beeld toevoegt. ``We doen dezelfde dingen die feministen deden in de jaren ‘80, en waarschijnlijk ook daarvoor. Waarom spelen deze thema's nu nog steeds? Het is gewoon triest. Als iedereens houding ten opzichte van vagina's was gegroeid op enigerlei wijze, dan zouden we nu waarschijnlijk geen foto's hoeven te maken van bloemen die als vagina's worden neergezet, om ons daar een beter gevoel over te geven en positiever naar de vagina te leren kijken.”


Gezien Maisie’s provocerende beeldtaal is het verbazingwekkend dat er elementen van zowel speelsheid en dominantie in haar werk zitten. Vorig jaar zorgde de Tate voor opschudding door haar in opdracht te vragen te reageren op een schilderij van Nathaniel Bacon. Ze creëerde veel macro video's van sensueel uitziende vruchten en bloemen, die werden weergegeven op grote schermen, van vier meter hoog. ``Zijn schilderij van een keukenmeid met al die knapperige groenten om haar heen, bleek een kolfje naar mijn hand,`` lacht Maisie.


Later werd Maisie’s werk ook opgenomen in de Creative Review Photography Annual en het Vogue Photo Festival, en die tweede wijdde ze vooral aan humoristische, moody collages. Deze jonge vrouwelijke krijger neemt wat van oudsher een mannelijke zienswijze is en maakt daar iets eigens van. Echter, het is niet alleen een herkauwen van pseudo feministische versies van vervlogen erotische foto's; ja er is vlees en seksualiteit, maar haar beelden zijn veel meer dan dat. Ze bevatten een enorm gevoel van plezier, opstandigheid, schaamteloos hedonisme en een essentieel vleugje prachtige bloemen en blad uit de natuur___.

Tekst
Rosanne Loffeld

Bronnen
British Journal of Photography bjp-online.com, creativereview.co.uk, dazeddigital.com, freundevonfreunden.com.